Ćwiczymy do styczniowego dziękowania Piotrowi. Na razie, w kółko, Dezyderata, potem będą kolejne. Dobrze jest czuć wreszcie, że robi się coś więcej, zakochiwanie się coraz bardziej - przyjemne, tak, ale kiedy i to śpiewanie, własnoręczne wywołanie naprawdę dobrego zdjęcia, nadrabianie zaległości w starych przyjaźniach - wtedy jeszcze lepiej.
Uczę się cieszyć tymi wszystkimi małymi rzeczami. Oglądaniem Vanilla Sky i płaczem, pomimo pamiętania, co dalej; różą - w papierze, żeby nie zmarzła; rozmowami o Świętach.

Przed pierwszą w nocy, z Rafałem, z Dawidem i Monią odkrywaliśmy, że Ostrawa jest zaczarowana nie tylko obecnością Nohavicy. Coś jeszcze.. po prostu w niej jest. Coś, co nawet gorącej czekoladzie dodaje słodyczy.
Wróciliśmy przed trzecią, a nad ranem przepraszał, że mnie obudził, dotykając, gładząc czule.

Co to właściwie oznacza, kiedy ktoś, zamiast cieszyć się, że mu dobrze, płacze, bo Dawid z Monią się pokłócili, a siostra kogoś już nie kocha?
A sen o malowaniu tapczana na niebiesko - co oznacza?
A tęsknienie za kimś, kiedy jeszcze jest, kiedy dopiero wiąże buty, żeby przecież odjechać tylko na chwilę, tak naprawdę, pozostając?..

Co oznacza bycie Agaetis, tego sama Agaetis jeszcze nie potrafi tak do końca wyjaśnić.

Śnią mi się mordercze próby z Dawidem i resztą, budzę się ze słowami "..ona świata ciekawa jak miedziany grosik w mieszku..", huczącymi w głowie.

Czasem jestem zakonnikiem. Wpadają gestapowcy, mordują nas wszystkich, ale ja nie mogę umrzeć - zabijają mnie więc długo, patrzę na zakrwawioną sutannę i dziwię się, że nie mam sił podnieść się z ziemi.

Jakub, pluszowy nowy lokator mojego pokoju, ma iskierkę pobłażliwości w oczach.

A mnie łatwo, wyjątkowo łatwo doprowadzić do łez.