Ciągłe echa przytulania. No proszę.. nawet moje gadanie można usłyszeć, ha!

Jadę do Katowic na konferencję. O tej godzinie, mój Boże..
Wymieniam SMSy z wykładowcą i czuję się w sobie bardzo dobrze.

Pozdrawiam z II Festiwalu Kabaretu w Zielonej Górze. Z "Gęby" konkretnie. Padam na nos; idziemy spać o 4.00, śniadanie jemy koło południa, wieczorem są kochane (czasem mniej) świry z kabaretów wszelakich.. Nie wiem, kiedy ja zacznę tę pracę pisać.

Oto wyluzowana Agnieszka - imprezuje, zastanawiając się, co zawala.

Ale imprezuje naprawdę. I czuje się rewelacyjnie.

Nie wiem, czy to empatia, czy co - kiedy kolejna zapytana o drogę osoba najpierw zrobiła wielkie oczy i z przerażeniem w głosie wydukała, że to przecież bardzo daleko, nie dało rady i udzieliło mi się; pomyślałam, że widać faktycznie tylko mi się wydawało, że to zajmuje kwadrans, a w rzeczywistości te trzy kwadranse mi nie starczą.
No i nadal nie wiedziałam, jak tam dojść.
Pewna pani wręcz chciała mnie skierować do Mikołowa..
No, ale ta ponad setka znajdywanych czterolistnych koniczynek coś przecież musi znaczyć - ostatecznie, kiedy powkurzałam już parę osób SMSami, kiedy przysięgałam sobie, że następną osobę, która będzie chciała mi odradzić ten spacer, po prostu kopnę w brzuch (taki szantaż z dzieciństwa - tym sobie groziliśmy, uważając, że nic gorszego człowieka nie może w życiu spotkać), spotkałam sympatyczną parę w średnim wieku, właśnie w moim celu podążającą.
To jest tak blisko, że śmiać mi się chce z tych całych żoraków. Żorzan. Tak, żorzan (a naprawdę?).
Wieczorem na dworcu znowu - jakiś pan mi powtórzył kilka razy, że drabas to już odjechał, a za dwie minuty siedziałam, rzecz wiadoma, w drabasie.

Kiedy jest ruch, tak naprawdę uwielbiam stać na promocjach. Galeria postaci i gęb jak w najznakomitszym kabarecie. Reakcji, mimiki, odzywek. Najbutniejsi pokornieją, kiedy po prostu się do nich uśmiechnąć. Czasem ktoś przed nosem od razu rzuci ulotkę na ziemię, a ja się na siebie wkurzam, że mnie, MNIE to dotknęło!
To niby taki mój sekret - że to lubię - ale R. i tak nazywa mnie socjologiem.
Ha!
Może socjologia?

Póki co, trzeba sobie przygotować wałówę na cały dzisiejszy dzień, znów bez obiadu.

I po promocji, jestem z siebie dumna, poza tym stałam dłużej, niż było planowane. Z wypłatą też nie powinno być problemu, kobieta jest miła i sprawia wrażenie naprawdę uczciwej.
Może jest szansa kiedyś na ten aparat nazbierać.

Z innej beczki - szczerze polecam, nie znam sympatyczniejszych sprzedawców, są sprawdzeni i naprawdę.. ech, niesamowici. Bardzo rzetelni, oferta na wysokim poziomie, świetny klimat.. po prostu - moim zdaniem, najlepszy sklep sportowy
w okolicy.
Są wielcy! - choć jeden z nich odpowiada na to, że ma tylko 172 cm wzrostu.

Mam zdjęcia z Darmowego przytulania, ale nie mam na razie pomysłu, gdzie je zamieścić.
Potrzebuję własnej strony, szkopuł w tym, że nie umiem jej sobie zrobić.
Może R. się wreszcie zmobilizuje. To też byłby dobry prezent, jeśli go znacie, przekażcie mu to dyskretnie.

Jestem masakrycznie senna.
Kupiłam sobie drewniane kolczyki i korale.
W sobotę znów promocja w Żorach.
Uczę się sudoku.
Mam 6 konspektów do napisania, 5 arkuszy hospitacyjnych, 30 godzin praktyk do zrobienia, pracę o polityce kulturalnej mojego miasta i dobrze by było ruszyć z magisterską.
Jeszcze trzeba zaliczyć 150 godzin aktywności (nie pytajcie, głupota), obóz naukowy sprzed roku, obrobić - przynajmniej wykadrować - kupę zdjęć, poszukać piosenek z akompaniamentem na akordeonie, nauczyć się je śpiewać, umówić z Izą na próby, wysłać zgłoszenie; zapakować prezent dla Rafała, popłakać w poduszkę nad marnością tego świata i cholerną pocztą polską, która tak zwanego prezentu właściwego jeszcze mi nie dostarczyła, powiesić lampki nad oknem (lubię je, straszliwie lubię te żółte światełka), zmontować film z "przytulania"..
Nie, nie chce mi się wyliczać, jedyny pozytywny skutek takiego wyliczania, to taki, że momentalnie odechciewa mi się spać. Coś jak kawa.

Kupiłam R. kawę o smaku amaretto, niosłam ją w torbie i pachną nią moje rękawiczki.

Agnieszko, życzę Ci:
dobrej kondycji psychicznej,
napisania tej cholernej pracy magisterskiej i sprawnej obrony,
życia w zgodzie ze sobą,
miłości! duuużo miłości!,
zdrowia; żadnych tam problemów z brzuchem,
aparatu na zębach,
pięknych audycji w radiu, pięknych filmów, książek.

I żebyś częściej słyszała ale ty jesteś fajna!.

Wam też życzę mądrych życzeń w te Święta. Wrzosowe Święta agaetisowe.

00:12
Jak pech, to pech. Znów braknie odwagi do śpiewania. Bądź silna, Aga, bądź silna, do cholery, choć raz.. Informacje krzyżyjące plany, nagle, w sam raz na Święta. No, tak.

Jak małe dziecko chyba, najchętniej siadłabym na ziemi z buzią w podkówkę i manifestowała żal o wszystko.
Że już po Świętach, że prezent dla R. nie doszedł, że akordeonistka nie odpowiada, więc jednak nie pośpiewam (a już wybrałam piosenki i już myślałam o tym 150 razy na minutę).

A tak naprawdę: dzień tak piękny, w dodatku rozpoczęty we dwoje - nie sposób buczeć; śmieję się do chleba z masłem, ściągam znajomych na imprezę w Cieszynie, cieszę się słońcem i mrozem na samochodach pod oknem, jutrzejszymi górami i byciem razem po prostu (najpiękniejsze "po prostu" na świecie).

I dostałam stronę pod choinkę! Jeszcze się robi, na razie Wam nic nie pokażę. Ale jest!

Jak to jest?
Kiedy mu mówię, że tak późno jedząc lancz, będzie jadł przed północą obiad, więc dieta nie ma sensu, kiedy potem faktycznie tak się dzieje - to jest właściwie moja wina i jestem czarownicą, czy moja, bo w niego nie wierzę, czy po prostu go dobrze znam?

Gdybyście kiedyś chcieli sobie znaleźć jakiś drobny powód do wyrzutów sumienia, chętnie pomogę, jestem w tym dobra.

Ale ta dieta naprawdę teraz nie ma sensu.

Jutro jedziemy nad morze, jestem na dwudziestym siódmym sudoku, ruszyłam trochę z nauką - jest dobrze.

Zwłaszcza to morze.

Morze morze morze morskie morzaste, zobaczcie, o, tak to wygląda, tam przywitamy Nowy Rok.

3. stycznia 2007; 21:46
Wywalam zdjęcie, bo go nie widzę. No i wcale tam tak nie wyglądało, ale to nic!!