A w sobotę w Wiśle, w deszczu, trzeba było scenę zamiatać, sprzątać toalety, przebierać dzieci, wysłuchiwać skarg dorosłych, biegać, szukać, być głodnym i marznąć.
A w niedzielę w Wiśle nie było dużo lepiej, bo jak przemokną buty, to nawet, kiedy w końcu ktoś powie „dziękuję”, to jest nieprzyjemnie, więc dużo lepiej nie było, ale jednak już nie tak źle i nawet ma się teraz żółty kubek, cukierki, czapkę na zimę ciepłą i sporo wspomnień dobrych.

A zakochana ciągle jestem mocno i nie wiem, czy nie coraz bardziej, ale jeśli tak, to chyba zaraz z tego zakochania pęknę, bo nie mogę już tego wszystkiego pomieścić w sobie, tego obiadu dzisiejszego, tego chodzenia po sklepach, tych przed egzaminem pocałunków i tych słów ważnych, choć w samochodzie, choć na ulicy mówionych. Nie umiem pomieścić tego w sobie, a Hłasko powiedział, że „to szczęście jest tak nieprawdopodobne, że aż boli” i znowu, cholera, miał rację i niech R. też tak pęknie ze szczęścia, i sobie znikniemy, i będziemy bez siebie, dla siebie, przezroczyści, sami, daleko, będziemy.


<<<<<