Znalazłam sobie właśnie stronę warsztatów, na które R. mnie zabiera pod koniec lipca. Nie umiem się doczekać, on nie powinien mi wynajdywać takich dobrych rzeczy, przecież ja chyba za chwilę oszaleję z zupełnego nim zauroczenia, absolutnego w nim zakochania.

Zauważyłam coś dobrego..
Nienawidzę być wdzięczna. Nie wiem, skąd taki kompleks, mój Hłasko napisał, że "... w uczuciu wdzięczności jest piekielnie dużo nienawiści", więc może właśnie coś takiego we mnie się dzieje?.. Nie wiem, ale wdzięczną być bardzo nie lubię.

I jemu w pewnym sensie wdzięczna nie jestem. Albo jestem - ale pierwszy raz "właściwie", pierwszy raz nie przeszkadza mi to w ogóle, nie drażni mnie wcale.

Europa Wschodnia

(22:31)
Moi rodzice potrafią sprawić, że nienawidzę mojego domu, ich, siebie, że sama o sobie myślę jak o niedorozwiniętej smarkuli, wiem, to tak cholernie szczeniacko wygląda, to tak głupio być studentką i ciągle nie potrafić się dogadać z rodzicami, ale przecież ja się z nimi dogaduję, pod warunkiem, że nie próbuję z nimi rozmawiać, wiem, że tak naprawdę ona nie jest niczemu winna, on ma znowu zły dzień, jutro czeka go ciężkie kilkanaście godzin, to, że będę wtedy z nim i będzie to dla mnie jeszcze trudniejsze okazuje się nie mieć żadnego znaczenia, dzisiaj, teraz, musi coś zrobić z tą złością, więc sprawia, że moja pełnoletnia siostra leży w łóżku i pociąga nosem (w poduszkę, żeby nie usłyszał, żeby go nie zirytować), a ja boję się wyjść z pokoju do łazienki, nie chcę słyszeć kolejnych obelg, nikt nie lubi być poniżany, jaka wzorowa śląska rodzina.
Wiele zdjęć mamy na ścianach.


<<<<<