Na nagromadzenie niedobrych przewidywań i niewiary w prawdziwe, dobre słowa, pomocą okazała się burza. Taka nawet z krzykiem, rozpaczą, z waleniem pięściami w ścianę, wreszcie pozwoliła wyszeptać wszystko, wyczyścić do końca.
Znów dobrze, najlepiej, znów wiara w ciepłą kuchnię i w dwa oliwkowe kubki.

Wieczór podwójnie piwniczny okazał się nie tylko długi (bo do prawie świtu), nie tylko łączący z przedtem odleglejszymi (bo basista w poniedziałek mi odda kolokwium i podpisze za nie ocenę w indeksie), nie tylko bardzo, bardzo udany (bo tysięczne gratulacje, uściski, sto zdjęć i trzy filmy). Przyniósł uśmiechanie się do siebie w lustrze, spokojne sny, głupiutkie pomysły, kupienie spodni, których przedtem nie odważyłabym się może nawet przymierzyć. Usłyszenie tyle razy nie wiedziałem(am), że ty tak potrafisz śpiewać! - bardzo potrzebne! I w SMSie od Wodka, że jestem piwniczne odkrycie wokalne.
I jeszcze na dywanie dwie plamy z taniego szampana, taniec w kołdrze o piątej nad ranem, jeszcze wszystkich nas wczoraj po południu oglądanie pierwszych zdjęć.
Coś ładnego i dobrego nam się rodzi, dziesięć osób pełnych wiary i radości to naprawdę wielka sprawa.

I jest mieszkanie, które mogło by być nasze, i teraz już tylko wszystko zależy od tego, czy Monia dostanie stypendium. Bo może być tak, że razem, spokojnie, bezpiecznie, szczęśliwie, w czwórkę.

Nawet te sześć egzaminów, które jeszcze w perspektywie, nie przeraża tak bardzo.

Jutro jedziemy słuchać Karpackiego Karnawału. Agnieszka jest szczęśliwa.


<<<<<