A wystąpiłam sobie na larmowej scenie. Reakcje.
A potem pożegnanie Moni w "Żelaznej", rozmowy. Głowa na poduszce w okolicach czwartej.

Kolejny tydzień jak nieustające deja vu. Tyle samo czasu zmarnowane przed komputerem, kolejne sudoku, ten sam serial wieczorem.
Poprawiam sobie samopoczucie sztucznym słońcem.
Właściwie, nawet niewiele tu do poprawiania - ostatnio mi dobrze w życiu, naprawdę.
Tylko sumienie pali czerwonym napisem "praca magisterska".

Jutro może kolejny krok do przodu.

I po balu. Fantastycznym! Jak dobrze, że zapisało się tyle osób, że i ja się zdecydowałam.
Tylko te trzy godziny snu - to stanowczo za mało!
Świetna impreza. Wszystkim takiej życzę.

Śnił mi się pewien znajomy kabareciarz jako Żyd.
Zdarzają mi się naprawdę pokrętne sny, które jednak nie zostają we mnie na dłużej. A czasem czuję się, jakby po takim śnie coś ciągle nie pozwalało mi go zapomnieć. Jakby ktoś co chwila mnie szturchał i przypominał: miałaś taki sen. Wiesz, co to znaczy?
Nawet nie planowałam zaglądać do żadnych senników, to on - ten kabareciarz - zapytał, czy to zrobiłam.
Na początek kiepsko - artyści kabaretowi: zgubisz pieniądze
Ogólnie sen z Żydem: duży zysk i wielkie szczęście.

Być z nim - znak, że twoje dążenie do osiągnięcia dostatku, bogactwa oraz wysokich stanowisk wkrótce mogą zostać zrealizowane. (...) Dla młodej kobiety sen o nim zwiastuje rozczarowanie z nowego romansu.

I już wiem, dlaczego byłam szturchana.
W testach na terapii jest pytanie: "Czy uważasz, że sny powinny ludzi prowadzić i ostrzegać?" - od jakiegoś czasu zaznaczam, że nie.
Nie muszą. Nie zależy mi, żeby innym pomagały w ten sposób. Czasem mnie taki sen szturchnie, otrzeźwi - i to mi wystarczy.

Pies nam zagryza pluszowego Jakuba, bo czuje kota cieszyńskich przyjaciół. Wieczór poezji pięknie poprowadzony. Znajome kabaretowe gęby znowu ucałowane, Spadkobiercy - jak zwykle - świetnie, zwłaszcza podziw dla Wojtka z Lima. Szalenie pozytywne firanki kupione. Dowody osobiste znajdują się w kuble i to ja im zafundowałam taki los.
A dzieciaki w szkole mówią: Pani koniecznie musi tu uczyć!
I stanie na promocji od jutra, w Rybniku.

Dzieje się. Książki o kabaretach leżą, krztusząc się kurzem, ale bo naprawdę: dzieje się.

Jedna strona. Spadnę z krzesła chyba.

A teraz kombinuję, jak dzieciakom pokazać długi tekst piosenki, nie wydając fortuny na druk wielkoformatowy, nie bazgrząc na tablicy i nie zostając minimalistycznie przy kserówkach, paskudnie ograniczających kontakt z uczniem.

Bo jak napisać coś więcej, nie kombinuję - grunt, że się o ten mały kroczek wyszło poza linię startu.

UWIELBIAM MIEĆ WYWIETRZONY POKÓJ.

I chyba, w sumie, chciałabym uczyć.
I przez cały weekend będę się musiała gryźć w język. Kultura osobista paskudna. Konwenanse, niuanse i inne pierdoły.