Nie tak miało być, zupełnie nie tak.
Płaczę z bezsilności, do cholery jasnej, znowu płaczę! (Nie, nieprawda, nie znowu, dopiero teraz pozwalam łzom płynąć. Dopiero. Nareszcie?) Poduszka mokra jak dobrych parę lat temu, strach, że rodzice usłyszą też jak ten z trudnego czasu.
Kołysałam się późną nocą w łóżku, w przód i w tył, z boleśnie przejrzystą pewnością końca. Zastanawiałam, co powiemy sobie na pożegnanie, ile przykrych wspomnień każe siebie zranić w tym ostatnim spotkaniu.
Próbowałam przywołać dobre chwile, ale z każdą wiązała się myśl: nigdy nie było tak, jak chciałabym.
Nie tak wyobrażam sobie szczęście.
Nie tak wyobrażam sobie miłość.

Nawet nie zauważyłam dziś, kiedy ksiądz zszedł z ołtarza. Kiedy ludzie zaczęli wychodzić z kościoła. Na kazaniu skupienie pozwoliło na chwilę oderwać się od pieprzonej analizy w s z y s t k i e g o, potem znowu.

Nie chcę, żeby to się skończyło. Nigdy niczego nie chciałam tak bardzo, NIGDY i NICZEGO, naprawdę, jak
wziąć z nim ślub na Stecówce
z nim wybierać farby do ścian i zasłony do okien
rodzić nasze dzieci
zasypiać i budzić się codziennie obok niego, kochać go bezmyślnie i mocno, jeść jego spagetti z rozgotowanym makaronem..

Czasem po prostu.. a zresztą.. już i tak za dużo napisałam.

Boję się. Boję się i nigdy tak się nie bałam.
Jeżeli ze wszystkim właśnie on mi pomagał, teraz może najbardziej boli to, że w tym najważniejszym on pomóc nie może.

Może nie chce..

dopisane
paradoksalnie, chodzi o to, że tylko z nim czułam szczęście od opuszków palców po koniuszki włosów i samolubnie tak się w tym uczuciu zadomowiłam, że nie chcę, że nie mogę go stracić


<<<<<