Były warsztaty. Piękne trzy dni, znów otwieranie się, wieczory przy fajce wodnej i aromatycznej herbacie (wczoraj mate, powtarzałam wszystkim, z błyszczącymi oczyma, wreszcie piję to, o czym czytam).
Teraz w głowie nowe pieśni w językach Wschodu, niewiele, ale jakie to potrzebne, znowu się przekonałam, że jakie to mi potrzebne!..

A z głośników dumnej marki "Unitra" piosenki Starszych Panów, Taka gmina teraz, smutek jesienny drapie już w parapet, ale okna szczelnie na razie na niego zamykam, zasłaniam bambusem, pokój ogrzewam małymi lampkami i poważnie - bzdurkowymi rozmowami z Just.
Wpuszczę sobie ten smutek wraz z październikiem, jest nieunikniony, w tym roku może znów mocniejszy, Cieszyn bez R., uciekam przed myśleniem o tym w myślenie o kwadratowym dzbanuszku z wydmą pustynną, kiedyś na pewno w naszej pomarańczowej kuchni zaparzaną.

kasę chcę brać za bycie lanserką internetową. ludzie będą myśleć, że nic innego nie potrafię robić, a ja będę grać w wolnych chwilach sobie piosenki KSP na fortepianie, półki będą się uginać od książek Przybory [wygranych na allegro] i w ogóle będę zakompleksioną małą artystką

To takie żarty, mnie tylko, ale jednak kogoś, bawiące do łez. A może bawi mnie to, że nikt w to nie wierzy, a my, R. i ja, my wiemy, że tak będzie?.. To nasz sekret. Ta pewność, że tak będzie. Ta wiedza tajemna.


<<<<<