Ostatnie dni to wygrywanie kolejnych zaproszeń na tego Stinga, skanowanie mnóstwa zdjęć (mój brat był prześliczny i odkrywam brak różnicy pomiędzy imprezami z czasów młodości Rodziców, a obecnymi, przynajmniej na zdjęciach to wszystko to samo) i myślenie o prezentacji dla Rodziców na 25. rocznicę ich ślubu.

W pokoju przybywają kolejne warstwy kurzu, w brzuchu co chwila burczy, bo nie znajduję czasu, żeby zjeść o dobrej porze (potem mam wrażenie, że burczy cały czas, momentu, kiedy jestem najedzona, właściwie w ogóle nie dostrzegam), krzyczę po R., za co przepraszamy się potem oboje.

Deszcz mi teraz bardzo odpowiada, jest teraz idealny. Może po prostu dlatego, że mam poklejone buty i przejście pięciu metrów nie oznacza chlupotania i pomarańczowych skarpetek, choć raczej nie jest to jedyny powód.
Deszcz wpasował się perfekcyjnie, nie wyobrażam sobie na razie słońca. Z Boga to jednak reżyser doskonały.


<<<<<