Mam tu małe zamieszanie, ale nic nie szkodzi. Mam nadzieję, że w ogóle wkrótce zacznie tu inaczej wyglądać.

Rafała znowu chcę tu nazywać R., niech ma pełne imię tylko dla mnie.
Tak, BeE, jestem zaborcza.

Wiedzieliście, że stokrotki to chwasty? W dodatku tak silne, że mogą zagłuszyć trawę. Wyobraźcie sobie - koniec naszej planety będzie oznaczał wszędzie pola suchej ziemi i stokrotek.. brr.. ogromne, opierające się zimnu stokrotki..

Kiedyś chciałam mieć domek nad morzem, wieczorami jeździć konno po plaży, mieć dużego bernardyna, grzejącego się przy kominku, dwa czarne koty i pisać felietony do mądrych czasopism. Może to już brak odwagi, może złudzeń, nie wiem.

Przy ojcu nadal czuję się małą dziewczynką. Moje propozycje, pomysły są złe i naiwne, nie warto ich w ogóle przedstawiać, po co narażać się na ośmieszenie. Dyskwalifikuje mnie brak doświadczenia i upór.
Zbyt łatwo doprowadzić mnie do łez, a to też nie jest dobre w tym świecie.

Ilekroć poczujesz szczęście, które aż boli, nie waż się o nim mówić, pisać, postaraj się w ogóle o nim nie myśleć. W przeciwnym razie, pęknie, nim zdążysz się nim nacieszyć, rozsypie się w miliardy drobnych szkiełek, które będą mrozić twoje serce jak lustro Królowej Śniegu, palić oczy, zaciskać dłonie w pięści.
Kiedy czujesz się szczęśliwy, zrób szybko coś, żeby szczęśliwym nie być. Nie poczujesz potem uderzenia, nikt cię nie skrzywdzi i wszystko będzie wyglądać tak, jak zawsze.
Idź spać, a przed zaśnięciem czytaj mądrą książkę, która wybije ci z głowy jakąś durną radość. Nie słuchaj nocą radia, nie odsłaniaj okna, by budziło cię jaśniejące niebo. Rano posprzątaj, pościel łóżko, zrób sobie maseczkę na twarzy. Zjedz zdrowe śniadanie i zrób sobie kawy.

A potem z tą kawą i tak się rozmarzyłam, znowu poczułam szczęście, wszystko od nowa, do cholery.

Dziś próba. Znowu śpiewam!

Ostatni egzamin przede mną. Jeśli nie skończy się pałą, będzie to moja pierwsza sesja letnia bez poprawki. Presja.

Pracuję. Codziennie przez co najmniej kilka godzin przed komputerem, w ten weekend zarządzono przerwę i nie bardzo wiem, co ze sobą robić. Albo raczej nie wiedziałabym, gdybym nie była u R.. A tak gotuję nam obiady, urozmaicam śniadania, zrzucam perfumy za pralkę i uderzam się w głowę, jeżdżę do Wisły, Katowic, Rybnika, zostawiam wszędzie swoje odciski, włosy, zapach, okruszki chleba, pół kawy.

Rozmawiamy o wakacjach dosyć swobodnie, śpimy pod śpiworem, a namiot nas cieszy spod fotela. Może Praga, może góry. Chcę się kąpać w rzece tego lata.

(Śpiewanie podobno dobrze wyszło. Dziś Piwnica w Rybniku.)

Głupi płacz gdzieś stanowczo zbyt płytko pod powiekami. W każdej chwili.. i nie wiadomo, jak..

Bez sensu. Piszę to tak długo.