Byłam wczoraj na spotkaniu z Ryśkiem Pawłowskim. Od dłuższego czasu staram się napisać o tym coś więcej. Nie umiem.
Na dwie godziny zgaszonych świateł, muzyki, której nie potrafię nazwać, slajdów z miejsc, których istnienie zawsze poddaje się w wątpliwość, znając je tylko z ekranu - na te dwie godziny zaczarował nas, czasem rozbawiał, najważniejsze, że był nie panem Pawłoskim, tylko Ryśkiem, "Napałem", mówił zwyczajnie, bez snobizmu...

... myślałam o yoblach. O piątce facetów, zafascynowanych górami, jeżdżących na rowerach do Włoch, Francji, w polskie góry - to ciągle. O tym, że kiedy ich poznałam, też zaskoczyli mnie po prostu umiejętnością mówienia w zwykłej rozmowie o tych ich pasjach. Bezpośredniością. Zwyczajnością; przy całej ich nie-zwyczajności.

Przez kilka miesięcy byli w absolutnym środku mojego życia.

Byli.

Dobrze, że Czapla jeszcze jest. Nie dam mu odejść.
Wiesz, Czapliński?
Ja Ciebie, mimo wszystko, cholernie potrzebuję.
Wiesz, wiesz...

Widzisz, Aga, tak się jakoś złożyło dziwnie, że nie ma teraz czasu się spotkać, ale u ciebie wszystko dobrze, prawda? Układa ci się, nie? Pozdrów Michałka [sic!], a my jeszcze się zobaczymy. Pogadamy. Wszystkiego dobrego.



<<<<<